't Is allemaal veel en veel te snel gegaan. 3 maanden lang ben je bij oma geweest, omdat mijn moeder geopereerd werd en daarna moest revalideren en op vakantie ging. Het was voor ons niet te doen om dan te werken, het huishouden te doen, te zorgen voor gevulde kastjes en dan ook nog de zorg voor 3 honden op ons te nemen.
3 maanden lang heb je bij oma gerend, gespeeld, gek gedaan, de baas geweest over alle andere honden. Hoewel je de kleinste was, was je wel altijd degene die de dienst uitmaakte. Zelfs over de grote duitse herder. Je was zo gelukkig daar, maar je was ook altijd zo gelukkig als je weer thuis kwam.
Zaterdagavond was daar geen uitzondering op, je was weer thuis. Samen met de andere twee monsters. Je kwam binnen, helemaal vies, maar zo gelukkig. Ik zie je nog zo naar binnen rennen.. Kwispelend, blaffend en enorm vrolijk. Een prachtig gezicht.
Daarna werd je onder de douche gezet, alle modder uit je vachtje gewassen en daarna afgedroogd. Je kwam van de trap aflopen en begon daarna weer te rennen. Dat deed je altijd als je gewassen was. Daarna ging je rustig liggen, een beetje slapen, een beetje aandacht vragen. Ik heb je nog vastgehouden omdat je een beetje bibberde. Normaal voor jou, maar je zag er altijd zo zielig uit. Ik heb je nog een kus gegeven, je geknuffeld. Niet wetend dat dat de allerlaatste keer was dat ik je ooit zou vasthouden, zou knuffelen.
's Avonds spuugde je al een keertje en zat je te zeuren dat je naar buiten wilde. Maar dat is niet iets waarvan we schrikken. Ieder dier kan last hebben van zijn maag...
Niets vermoedend gingen we allemaal slapen. Je zat samen met je maatje in de bench.
's Nachts hoorde ik je piepen, maar heb het genegeerd. Omdat ik dacht dat er niets aan de hand was, maar dat je gewoon zat te piepen om aandacht. Omdat je niet in de bench wilde slapen. Ik heb je gewoon genegeerd.. ik heb mijn kleine vriendje genegeerd...
Gelukkig heeft mijn moeder je niet genegeerd, die is uit bed gekomen en is je gaan uitlaten. De eerste keer dacht ze gewoon dat je zat te poepen, maar de tweede keer zag ze dat het mis was. Je poepte bloed uit.. Om het half uur stapte mijn moeder weer haar bed uit en is later gewoon beneden gebleven bij je. Omdat het van kwaad tot erger ging. Op een gegeven moment wilde je zelfs niet meer lopen, je liet je vallen op straat, moest getild worden en kon niet meer stoppen met janken. 's Ochtends om half 7 ben je vertrokken naar de dierenarts en niet veel later ben je ingeslapen. We missen je allemaal ventje, één van de andere honden is er niet goed van. Hij wil geen moment alleen zijn en heeft de hele nacht zitten janken. Hij wil niet eten, wil alleen maar liggen en kwispelt niet meer zoals hij altijd deed. Ik kijk nog iedere keer door het huis om te zien waar je ligt, als ik dan ons andere hondje in de mand zie liggen denk ik nog altijd: Ozzy zal wel water aan het drinken zijn of Ozzy zal wel op de bank liggen. Maar nee, er ligt geen Ozzy meer, nooit meer..
Mijn kleine maatje is voor altijd weg. Het ga je goed ventje, ik hoop dat je hebt genoten van de jaren hier. Dat je het mooi hebt gehad en gelukkig bent met ons als eigenaren. Ik ben in ieder geval enorm gelukkig geweest met je en zal altijd blij terugkijken op alle gekkigheid die je hebt uigehaald. Je wordt gemist kereltje....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten